هنوز بعد از سالها بوی  کاغذهای نمور انباری کتابهای کهنه برایم بهترین عطر دنیا است . همان انباری کوچکی که برای اولین بار در آن عاشق شدم .

 تابستانها که مدرسه تعطیل بود ما ،  کتابخانه پیش مادرهایمان می ماندیم .آقای مدیر  که برای سرکشی می آمد  ، مامان به ناچار من و  مرتضی پسر همکارش راضیه خانم را ، در انباری کوچک کتابهای فرسوده پنهان می کرد .

آن وقت بود که انباری کوچک با بوی نای کتابهای کهنه،  بهشت پنهان ما می شد. در فاصله اندک بین قفسه بلند کتابها و دیوار،  روی کاشی های سرد ، کنار هم چمباتمه می زدیم در حالی که صدای نفسهای ترسان و هیجان زده مان  تاریک و روشن اتاقک را پر می کرد.

آن وقت بود که انباری برای ما غار علی بابا می شد که ما از دست جادوگر به آن پناه برده بودیم . صدای پا که می شنیدیم خودمان را جمع می کردیم و پشتمان را طوری به دیوار گچی اتاقک  می فشردیم انگار می توانیم خودمان را توی  دل دیوار پنهان کنیم .

وقتی  مادرها جلسه داشتند و حضور مدیرکل طولانی می شد. مرتضی پاورچین می رفت و کتابی بر می داشت،  پشتمان را به دیوار تکیه می دادیم و یک طرف جلد کتاب را من و جلد دیگر را مرتضی نگه می داشت . آنوقت آرام کتاب را ورق می زدیم و می خواندیم .

خطر که رفع می شد یکی از مادرها می آمد و صدایمان می زد .

در این پنهان شدنها بود که  مرتضی شاهزاده آرزوهایم شد . یکی از آن روزها  که چمباتمه نشسته بودیم عنکبوت سیاه بزرگی از بالای قفسه ها مثل صخره نوردها  تارش را  پایین انداخت  و کنار صورتم  آویزان شد  . همین که خواستم جیغی بزنم  مرتضی  چنگ انداخت و  عنکبوت را گرفت و توی مشتش نگه داشت .

 اما عشق ، با کتاب زیبای خفته به سراغمان آمد . به گمانم پنجم دبستان بودیم . آرام توی انباری که نور ملایم پنجره رو به حیاط خلوت روشنش کرده بود پنهان شده بودیم تا آقای رییس برود . زیبای خفته را می خواندیم . به صفحه ای که شاهزاده توی نقاشی،  زیبای خفته را می بوسید  که رسیدم نمی دانم چرا نفسهایم تندتر شد . انگار مرتضی فکرم را خوانده باشد نگاهم را از او دزدیدم . یک لحظه تماس لبهایش را روی گونه ام حس کردم . گرمای خوشایندی همراه با  شرم وجودم را گرفت .

با بزرگتر شدنمان دیدارها کمتر و کمتر شدند.

از آن هنگام سالها می گذرد .

من الان مدیر  کتابخانه کانونم . انباری کوچک  سرجایش هست . هر روز به آن سر می زنم . کودکی ام هنوز آن گوشه چمباتمه نشسته . اما حالا دیگر تنهاست .

مرتضی برای خودش سیندرلایی  پیدا کرد و عشق کودکی اش به دختری که اکنون  شاید به چشمش آناستازیا می آمد را فراموش کرد.

روز عروسی مرتضی  ، وقتی داماد صورت عروس را بوسید . بی اختیار دستم رفت روی  گونه ام . یاد کتاب شعری که آن روز در قفسه کتابهای  مرمتی گذاشتم ، افتادم :

 " عشق کبریت نیست که بی خطرش را بسازند" .

                                                           بهار 1390

امروز روز ولنتاین و  روز داستان کوتاه است . این شد که تصمیم گرفتم این داستان عاشقانه  را  که  شاید  عناصر داستان کوتاه در آن چندان هم رعایت نشده باشد برای دوستان عزیز بگذارم امیدوارم که عشق  در چهارفصل زندگی همراهتان باشد و هیچوقت دست از  سرتان برندارد .